Anglia

Oczami Elisy.
Samolot wylądował w Anglii. Teraz zaczynam nowe życie. Szkoda, że bez niego. Może lepiej, że tak się stało. Skoro nie miał do mnie zaufania zerwał ze mną. Co ja głupia myślałam, że piłkarz będzie chciał ze mną spędzić całe życie? Nie. To by było zbyt piękne, żeby było prawdziwe. Koniec rozpamiętywania przeszłości. Jestem silną, młodą kobietą, która nie potrzebuje faceta. Nie wszyscy mają szczęście w miłości. Ja go nie miałam i tyle z tego tematu. Teraz muszę wynająć mieszkanie, znaleźć pracę i normalnie żyć. Wyszłam z lotniska. Złapałam taksówkę i pojechałam do najbliższego hotelu. Wynajęłam pokój. Kiedy się w nim znalazłam wzięłam kąpiel i zaczęłam wypakowywać ciuchy. Ubrana, uczesana i wymalowana wyszłam na spacer po Londynie. Obym nie spotkała fotoreporterów. Przechadzając się uliczkami parku analizowałam całe życie i doszłam do wniosku że moje dzieciństwo było zjebane. Do hotelu wróciłam około 20.00. Wzięłam szybką kąpiel i ubrana w piżamę poszłam spać.  Obudziły mnie promienie  wpadające do pokoju przez okno. Wygramoliłam się z łóżka i ubrałam się, umyłam, uczesałam i wymalowałam. Następnie zeszłam do baru. Zjadłam śniadanie i wróciłam do pokoju. Weszłam na neta. Szukałam mieszkania i pracy. Po 2 godzinach znalazłam. Mieszkanie znajdowało się w Hastings i praca też. Zadzwoniłam do właściciela mieszkania i umówiłam się na spotkanie. Następnie zatelefonowałam do szefa kasyna w Hastings. Tak samo umówiłam się na spotkanie. Jutro mam być w tamtym miasteczku. Resztę dnia spędziłam w pokoju. Następnego dnia spotkałam się z tamtymi mężczyznami. Wszystko poszło po mojej myśli i miałam mieszkanie oraz pracę. Wróciłam do hotelu, spakowałam rzeczy i wyszłam z hotelu i nagle oślepił mnie błysk fleszy. Wiedziałam, że jutro będę w pisemku. Trudno. Zamówiłam taksówkę i chwilę poczekałam na nią. Kilka minut później przyjechała. Droga trwała 2 godziny. Gdy dotarłam na miejsce wyjęłam bagaże i poszłam do mieszkania. To mieszkanie to nie takie mieszkanie bo to ogólnie domek, w którym mieszkają 4 osoby. Mój pokój znajdował się na samej górze. Poznałam współlokatorów. James, Sam i Daniel są naprawdę spoko. Rozpakowałam swoje rzeczy i zeszłam do salonu gdzie wszyscy siedzieli.
-Elisa, a ty to jesteś z tym piłkarzem?
-Nie.
-Jak to?
-Co było, a nie jest nie liczy się w rejestr.
-Uuuuu co zrobił?
-Nie pasowaliśmy do siebie.
Opowiedziałam im co i jak. Zrozumieli mnie. Dziś jest mecz Real Madryt - FC Barcelona. Wszyscy postanowili, że będziemy oglądać. O 20.45 zasiedliśmy przed telewizorem z miską popcornu, chipsami i colą. Zaczęła się pierwsza połowa. Widać było, że Królewscy dawali z siebie wszystko. To poskutkowało. W 89 minucie spotkania bramkę strzelił Mesut. Podbiegł do kamery i podniósł klubową bluzkę. Pod nią miał białą z napisem "Pleace come back to me''.
-Jakie to słodkie. Elisa to dla ciebie.
-Tak oczywiście pewnie do jego byłej to było.
-Ty jesteś jego byłą.
-Wiec dla jego byłej byłej.
-Skomplikowane.
-Sam to nie jest skomplikowane. James to rozumie nie?
-Nie.
-O Boże skim ja żyję?
-Daniela to faceci.
-Masz rację.
Chwilę pogadaliśmy, a potem poszliśmy do swoich pokoi. Byłam zmęczona, więc poszłam spać.
Oczami Mesuta.
-Cris udało się? Myślisz, że oglądała? Powiedz coś.
-Spokojnie. Wrzuć na luz. Na bank oglądała, a teraz leży w łóżku i myśli nad powrotem do Madrytu do ciebie i wogóle.
-Ja nawet nie wiem gdzie ona jest. Co się z nią dzieje? Moze kogoś już ma a ja z siebie robię durnia.
-Na serio pewnie jest wzruszona. Ona cię kocha.
-A ja ją. A może ona wróci do tego całego Rodriga?
-Eee tam dwa razy do tej samej rzeki się nie wchodzi.
-Sugerujesz coś?
-Yyy nie. Na pewno będziecie jeszcze razem szczęśliwi.
-Ona nie chce mnie znać.
-Dobra dość. Dzwonię do niej.
-Halo?
Usłyszałem zaspany głos Elisy.
-Cześć. Oglądałaś mecz?
-Cris?
-Tak.
-Oglądałam. Super graliście.
-Wiemy.
-Co za skromność.
-No. Wrócisz do Madrytu?
-Nie.
-Co cię trzyma tam, tam tam gdzie jesteś?
-Praca, dom.
-Niedawno wyjechałaś, a już prace znalazłaś i mieszkanie?
-Jestem zaradną, niezależną kobietą.
-Wow. Nigdy nie wrócisz?
-Kiedyś na pewno.
-Jutro?
-Nie.
-Za tydzień?
-Nie.
-Za miesiac?
-Zobaczy się.
Jest szansa.
-Szansa zawsze jest.
-Obudziłem cię?
-Tak.
-Sorki.
-Spoko.
-Gdzie ty jesteś?
-W Anglii.
-A dokładniej?
-Nie jestem naiwna i ci tego nie powiem.
-Dlaczego naiwna?
-Koło ciebie stoi Mesut i chcesz żeby przyjechał.
-Skąd?
-Strzelałam. Ja kończę nara.
-Pa.
Szansa zawsze jest. Szansa na nas jest. Już nie mogę się doczekać żeby ją zobaczyć za miesiąc. Niespodziewanie do szatni wpadła Zuria.
-Chłopaki paczcie.
-Co?
-Elisa.
-Gdzie?
-Tu.
-A ja myślałem że w Madrycie.
-Ona jest w Londynie.
-Skąd?
-Czasem trzeba coś przeczytać.
-Spoko.
Wiem gdzie jest. Widzę postępy. A może by tak ją odwiedzić? Londyn to duęe miasto. Myśl Mesut, myśl.
                                                       Miesiąc później.
Dostałem propozycję wynajęcia na rok od Arsenalu Londyn.Przyjmę bo może kiedyś spotkam w Londynie Elisę. Od ostatniej rozmowie przez telefon nie słyszałem jej. Tęsknię za nią. Od czasu naszego rozstania nie zwracam żadnej uwagi na inne dziewczyny. Brakuje mi jej dotyku, jej śmiechu, jej żartów i wszystkiego co jest z nią związane. W dnie sobie w miarę radze ale w nocy wszystkie wspomnienia wracają. Nasze poznanie, jej urodziny, wypady do kina, spacery, pocałunki i nieszczęsne rozstanie. Ciągle mam przed oczami ten SMS. Kocham ją.
                                                      Oczami Elisy.
Coś jest nie tak. Źle się czuję, boli mnie brzuch i głowa. Często jest mi niedobrze. Umówiłam się do lekarza. O godzinie 15.00 byłam na miejscu.Kilkadziesiąt minut później lekarz z powrotem przyszedł do mnie.
-Mam dla pani dobrą wiadomość.
-Słucham.
-Jest pani w ciąży.
-Słucham?
-Nie cieszy sie pani?
-Cieszę tylko, że jestem zaskoczona.
-Ojciec dziecka też pewnie szczęśliwy będzie.
-Na pewno. Który to miesiąc?
-6  tydzień.
-Aha dziękuję.
Chwilę jeszcze byłam w gabinecie, a gdy wyszłam postanowiłam zadzwonić do Zuri.
-Cześć El.
-Hej jesteś sama?
-Nie obok jest Cris i parę innych chłopaków.
-Szkoda.
-Zaczekaj pójdę na górę.
-Ok.
-O co chodzi?
-Lepiej usiądź.
-No już.
-Jestem w ciąży.
-Co?????
-No.
-Jego????
-Tak. Który?
-Szósty tydzień.
-Boże co teraz?
-Nic wychowam sama dziecko.
-Nie możesz rozłączyć ojca z dzieckiem.
-On nawet nie wie, że zostanie ojcem.
-Jeszcze nie.
-Nie mów mu nic.
-Ty mu musisz to powiedzieć.
-Wiem ale teraz nie jestem gotowa.
-Masz kogoś?
-Nie.
-Cieszysz się?
-Tak. Pokochałam to dziecko.
-On na pewno też je pokocha. Przyjedziesz?
-Tak za tydzień.
-Wtedy mu powiesz?
-Spróbuję.
-Grzeczna dziewczynka.
-A co u was?
-A dobrze. Kupiliśmy nowy dom.
-Super.
-Wiesz, że Mesut podpisał kontrakt z Arsenalem na roczne wypożyczenie?
-Ty paczoj.
-Będziecie mieszkać w jednym mieście.
-Własciwie to nie.
-Jak to?
-No bo ja mieszkam w Hastings.
-O ja cały czas daleko od Mesuta. Co z dzieckiem będziecie je na weekendy wypożyczać sobie?
-Nie. Skąd mam wiedzieć czy on chce się zajmować naszym dzieckiem.
-Zaczekaj...-w słuchawce usłyszałam Ozila i Zurie.- Mesut co ty tu robisz? Słyszałem co powiedziałaś. Daj mi ją.-No i usłyszałam samego Masuta.
-Elisa co to ma do cholery znaczyć?
-Słyszałeś.
-Który to tydzień?
-6 co cię to obchodzi?
-Dużo bo to moje dziecko.
-Moje.
-Nasze. Do tego były dwie osoby potrzebne.
-Wiem.
-Gdzie mieszkasz?
-W Anglii.
-Dokładniej.
-Nie tym tonem, jesne?
-Przepraszam poniosło mnie. Powiesz?
-W Hastings.
-Ok. Kocham cię.
-Mesut ja ciebie też, ale nie potrafię być  z kimś kto mnie nie chce wysłuchać.
-Jakbyś zareagowała słysząc takie słowa.
-Wysłuchałabym cię.
-Jestem dupkiem.
-Z grzeczności nie zaprzeczę.
-Co będzie z nami?
-Nas nie ma.
-Z dzieckiem.
-Będzie ze mną.
-Chce je widywać, wychowywać, być przy nim kiedy będzie zaczynało chodzić, mówić i ząbkować.
-Będziesz.
-Nie. Ja chcę z nim mieszkać.
-Chcesz mi je zabrać?
-Nie. Ja chcę żebyście zamieszkali ze mną.
-Jak ty to sobie wyobrażasz?
-Chcesz wiedzieć?
-Tak.
-Najpierw zaręczyny, ślub, chrzciny a potem cała wieczność razem z gromadką dzieci.
-Mesut. To nie takie proste.
-Jak to?
-Nie wiem czy ty potrafisz mi zaufać.
-A ty mi?
-Ja ufam przez cały czas.
-Ja też.
-Zwątpiłeś we mnie.
-Ja działałem pod wstrząsem ale nie zwątpiłem.
-Chciałabym ci uwierzyć.
-To uwierz.
-Może kiedyś.
-Teraz, zaraz.
-Nie wywieraj presji.
-Proszę pokochaj mnie tak jak kiedyś.
-Ja cię KOCHAM!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
-Ja ciebie też. Najbardziej na świecie. Ciebie i nasze dziecko.
-Cieszysz się, że spodziewamy się potomstwa?
-Najbardziej na świecie. To owoc naszej miłości. Naszej pracy.
-Hahahahahahahahahahahahahahaha.
-Czemu się śmiejesz?
-Pracy powiadasz.
-Yhm. Pracy. Wyczerpującej.
-Ouu rozumiem. Aż tak była wyczerpująca?
-Nawet nie wiesz jak.
-Chyba wiem.
-Spotkamy się w Anglii?
-Dobrze. Kiedy przyjedziesz?
-Za 2 dni.
-Ok.
-Przyjadę po ciebie.
-Po mnie?
-Pojedziemy gdzieś albo pójdziemy na spacer.
-Dobrze.
-Jesteś bardzo ważna dla mnie.
-Ze wzajemnością. Do zobaczenia.
-Pa. Kocham.

Okropny dzień.

Od moich urodzin minął tydzień. Jestem z Mesutem właśnie od tego dnia. Na razie to ukrywamy, ale to długo nie potrwa, gdyż fotoreporterzy chodzą za nim. Dziś mamy się przejść po parku. Ubrałam się w czerwoną sukienkę i czarne szpilki. Zrobiłam lekki makijaż i wyprostowałam włosy. Około godziny 12.00 Ozil zapukał do drzwi.
-Gotowa?
-Tak.
-To chodźmy.
-Jak trening?
-A dobrze,a co u ciebie?
-Nic nowego.
-Na co masz dzisiaj ochotę?
-Na spacer.
-Może coś więcej?
-Co proponujesz?
-Kino, kolacja.
-No spoko.
Wędrując po uliczkach parku rozmawialiśmy i się świetnie bawiliśmy, do czasu. Obok drzewa siedział mężczyzna i bacznie nam się przyglądał. Rozpoznałam w nim mojego ojca. Nogi miałam jak z waty. Bałam się o siebie i o Mesuta. Ojciec przybliżał się do nas. Z każdym jego krokiem czułam narastający strach. Mój ojciec był nieprzewidywalny.
-O proszę kogo ja tu widzę?
-Czego chcesz? Co ty tu robisz?
-Jak to czego. Masz wrócić do domu. Przyjechałem po ciebie.
-Nie chcę cię znać.
-Nie zapominaj, że mówisz do ojca.
-Nie jesteś moim ojcem.
-Elisa kto to?-Pierwszy raz w naszej wymianie zdań głos zabrał Mesut.
-To mój ojciec.
-A ty młody chłopcze kim jesteś?
-Chłopakiem Elisy.
-Jak się nazywasz?
-Mesut Ozil.
-Nie wiedziałem, że lubisz typ chłopaków z kolczykami w uszach. Tylko kobiety noszą kolczyki.
-Nic ci do tego kto co nosi, a z resztą mi się to podoba.
-Rodrigo takich rzecz nie nosił. Jest przyzwoitym chłopakiem.
-Zrozum ja nie chcę mieć z Rodrigiem nic wspólnego.
-On jest twoim narzeczonym.
-Co??-Mesut. Szybkim krokiem oddalił się od nas.
-Byłym narzeczonym. Ja go nie kocham. Wynoś się z mojego życia.
-Wedle rozkazu. Córeczko.
Chodziłam po parku, ale nigdzie nie było Mesuta. Nie chcę go stracić.
Oczami Mesuta.
Elisa ma narzeczonego? Nie to nie możliwe. Pojechałem taksówką do domu. Postanowiłem napisać SMS-a do Castanone. -Z nami koniec. Bawisz się mną wiedząc, że masz narzeczonego.Nienawidzę cię.- Kiedy wysłałem wiadomość zadzwoniłem do Crisa.
-Hej.
-Hej co tam? Już się stęskiniłeś za mną?
-Nie. Jest Zuria obok ciebie?
-Tak.
-Daj mi ją.
-Masz.
-Zuria?
-Tak o co chodzi?
-Kto to Rodrigo?
-To były narzeczony Elisy. Zerwała z nim 2 lata temu. A co?
-Nic. Pa.
-Pa.
Rozłączyłem się. Jaki ja jestem głupi.Nie czekając na wyjaśnienia z jej strony zakończyłem nasz związek. Może da się to jakoś odkręcić. W tej samej chwili przyszedł mi SMS od Elisy.-Rodrigo to mój były narzeczony. Nie bawiłam się twoimi uczuciami. Jeśli mnie nienawidzisz to okey. Znikną z twojego życia raz na zawsze. Pamiętaj, że cię kocham. Przykro mi, że uważasz mnie za nielojalną osobę. Masz rację skoro nie masz do mnie zaufania to najlepiej będzie jak się rozstaniemy. Żegnaj- Kiedy to przeczytałem do oczu napłynęły mi łzy. Co ja narobiłem. Muszę ją przeprosić. Postanowiłem pojechać do niej. Droga zajęła mi godzinę przez korki. Dobijałem się do jej drzwi, ale nikt nie otwierał. Niespodziewanie usłyszałem głos sąsiadki.
-Wyjechała.
-Jak to? Kiedy? Gdzie?
-10 minut temu. Wzięła walizki spakowała do taksówki i już jej nie było.
-Dziękuję za wiadomość. Do widzenia.
W 10 minut dotarłem na lotnisko.  Przedzierałem się przez ludzi. Było za późno.  Zauważyłem tylko jak samoloty odbijają się od płyty lotniska i znikają w chmurach. Teraz czuję, że to prawdziwy koniec naszej baśni. Krótkiej bajki napisanej przez nas samych. Straciłem ją i możliwe, że na zawsze. Już nigdy mogę jej nie spotkać. Nigdy.